Na ulicy miasta

Patrzę na świat przez zamglone szyby,

jest niewyraźny, pełen niewyjaśnionych spraw.

Przecieram ręką, lecz nadal obraz się zlewa.

Czy to na pewno jawa? Chyba już nie sen.

Może to stan przejściowy pomiędzy światami,

zagubiony, niepoukładany, niezmienny?

Wysiadam z autobusu, patrzę na kamienice,

ktoś płacze, ktoś się kłóci, kogoś radość przepełnia.

Idę dalej, czuję na sobie spojrzenia.

Słyszę szepty, nie rozumiem.

Patrzę w okno, widzę swoje odbicie,

jestem pełna koloru i blasku, hmm...

Mijam kolejne osoby, słowa zdziwienia.

Sięgam do torby, szukam czegoś.

Nawet nie wiem po co to robię.

Wyjęłam książkę, przeglądam strona po stronie.

Zatrzymałam się na chwilę,

obok na ławce siedzi kobieta,

młoda, zapłakana i rozżalona

buja swoje śpiące dziecko.

Poszłam dalej, lecz zatrzymał mnie duch

odwróciłam się i wróciłam do niej.

Usiadłam niepewnie obok

zerkając na to co zrobi.

Przestraszona, spojrzała na mnie

zapytała kim jestem

i opowiedziała mi swą historię

smutniejszą od tej którą słyszałam wczoraj.

Straciła swój sens, błąkała się bez celu,

niechciana przez nikogo

dziewczyna o złamanym sercu.

Odrzucona przez rodzinę

poszła w świat poddając się zniewadze.

Pozbawionej wszelkiej wiary

podałam swoją rękę.

Pokazując świat w którym jest miłość i nadzieja.